تاريخ را نقل نكنيد!

راستي ضرورت نقل وقايع تاريخي از۱۴۰۰ سال پيش چيست؟

آيا ضرورت دارد يا نه؟ آيا به صرف اينكه وقت آن گذشته است، نبايد نقل شود.

اگر اينگونه باشد آيا صحيح است ما وقايع حتي ۱۰۰و يا ۱۰ و يا حتي ۱سال قبل را نقل كنيم؟ چه فرقي بين اين دو مي باشد؟ 

اگر ضرورت ندارد چرا خداوند در زمان پيامبر گرامي اسلام صلي الله عليه و آله وقايع ۲۰۰۰ سال پيش را در قران نقل مي كند و به مردم گوشزد مي كند؟

(اين سوال با توجه به اين نكته است كه وقايع ۱۴۰۰ سال پيش فقط مربوط به تاريخ است و هيچ ربطي به دين ما ندارد)

(جواب قانع كننده اي به من بدهيد تا من نيز از وقايع روزمره اي كه در كوچه و خيابان برايم مي افتد برايتان بازگو كنم و در غير اين صورت از وقايع تاريخي ۱۴۰۰ سال پيش سخن هاي بسياري دارم)

|+|

يا من ارجوه لكل خير

 

|+|

یک سوال!

یکی از دوستان مطرح کرده بودند که گفتن وقایع و حقایق در مورد اهل بیت علیهم السلام بعد از گذشتن 1400 سال چه فایده ای دارد؟

باید در جواب این دوست عزیز بگوییم که شاید مهمترین مسئله شناخت دشمنان اهل بیت علیهم السلام و بیزاری از آنها و همچنین مظلومیت ائمه اهل بیت علیهم السلام باشد.

امام محمد باقر علیه السلام می فرمایند:

من لم یعرف سوء ما اتی الینا من ظلمنا و ذهاب حقنا و ما رکبنا به فهو شریک من اتی الینا فیما ولینا به.

که خلاصه معنای آن این است که: کسی که دشمنان ما را نشناسد ( خصوصا کسانی که به ما ظلم کردند و حقوق ما را غصب کردند ) پس این شخص شریک است با کسی که این ظلمها را روا داشته است.

بحار الانوار ج27/55  به نقل از ثواب الاعمال ص 200

 

|+|

نقد کتاب

 التفسير و المفسرون : دکتر محمد حسين ذهبي

کتاب «التفسير و المفسرون» از جمله منابع درسي در برخي از مراکز دانشگاهي فريقين به شمار مي آيد که توسط  دکتر محمد حسين ذهبي يکي از عالمان معاصر اهل سنت نوشته شده است.  اين کتاب از کتب مشهوري است كه به بررسي تاريخ تفسير قرآن در عهد صحابه وتابعين و پس از آن پرداخته است. نويسنده ضمن بيان اقسام روشهاي تفسيري، روش شماري از مفسران اهل سنت و شيعه اثنا عشري را بررسي كرده است. اين كتاب  كه در مصر مكرر به چاپ رسيده، از جمله كتبي است كه در ايران نيز مورد اهميت قرار گرفته و بسياري به آن استناد مي كنند!

اين کتاب با ديد بسيار منفي به شيعه نگاشته شده که يکي از اهداف آن نفي و نقد متعصبانه عقايد و کتب تفسيري غير اهل سنت، بوده است. مباحث کتاب چنان سامان داده شده است که جبريه (اشعري مسلکها) را متن اسلام و ديگر فرقه هاي اسلامي(شيعه، خوارج و معتزله) را «اهل الاهواء و البدع» معرفي مي کند. ذهبي در معرفي عقايد شيعه به کتاب«الوشيعة في نقد عقايد الشيعه و تاويل مختلف الحديث» ابن قتيبه استناد مي کند که حداقل نتيجه آن ايجاد ذهنيت منفي درباره عقايد شيعه است.

در اين کتاب علاوه بر مباحث تفسيري و تاريخي به معرفي و نقد و بررسي کتب تفسيري نيز پرداخته شده است. اما در معرفي نقد و بررسي تفاسير مذهب اهل بيت نيز در چارچوب عدل و انصاف حرکت نکرده است که اين يا ناشي از کمبود اطلاعات وي از تفاسير مذهب اهل بيت و يا به سبب تعارض با حوادث و وقايع روشن و انکارناپذير تاريخ است. نويسنده اين کتاب تمام تفسيرهاي شيعه را تفسير به راي مذموم بشمار آورده و شيعه را به اموري مانند تعطيلي عقل در تفسير و تحريف قرآن متهم کرده است. او شش کتاب از کتب تفسيري شيعه را مورد بررسي قرار داده و در بررسي هاي خود مطالب غير علمي و قابل تاملي ارائه کرده است. وي مرآة الانوار را در شمار مهمترين تفاسير شيعه ذکر کرده است و حال آنکه هيچ شيعه اي آن را از تفاسير مهم خود نمي داند.

|+|

ماه رمضان هم تمام شد

خوش به حال کسانی که به خدا رسیدند

خوش به حال کسانی که به سوی خدا برگشتند

خوش به حال کسانی که تصمیم گرفتند در راه خدا بمانند

اما!!!

گر چه برای به خدا رسیدن هیچ وقت دیر نیست ولی فرصت طلایی را از دست ندهیم

شبهای آخر ماه رمضان است!

عجله کنید! 

 

 

|+|